domingo, 24 de noviembre de 2013
miércoles, 20 de noviembre de 2013
Non haberá bachareis sen Matemáticas
Finalmente, un universitario non poderá matricularse en Económicasou Maxisterio sen cursar os dous anos de Matemáticas no bacharelato, como permitía a reforma educativa tras o seu paso polo Congreso. E iso grazas a que o Partido Popular aceptou dúas emendas transacionales do Partido Nacionalista Vasco que impiden esta posibilidade, que se fraguou no momento no que se decidiu unificar a vía de bacharelato de Ciencias Sociais e de Humanidades. Á carreira, nas últimas semanas as asociacións de matemáticos e economistas denunciaran esta casuística. O Latín aparecía como unha materia troncal a elixir, mentres Matemáticas para Ciencias Sociais era só unha optativa. É dicir, os alumnos podían decidir se a cursaban ou non e os centros ofertala ou non.
"É difícil imaxinar que un alumno que queira estudar Económicas non a elixa ou que un instituto non a ofreza", afirmaba o pasado venres o senador popular Luis Peral, pero o seu grupo xa traballaba a emenda. A nova lei educativa será aprobada mañá no Congreso.
"Aos 16 anos é normal que un rapaz non saiba que quere estudar logo. Por iso hai que deixalos liberdade, pero arbitralos un camiño, como acontecía antes," razoa Ana López, decana de Económicas na Universidade Autónoma de Madrid. Na súa facultade detectaron que os alumnos que proveñen dun bachillerado científico, a minoría, teñen unha base matemática moito máis sólida que o resto. Por iso animan o resto dos estudantes a que acudan a un "curso cero" expreso dunha semana en setembro para intentar que o nivel sexa homoxéneo. "É imposible aprobar Microecomía, Macroeconomía ou Estatística por moito que te apuntamentos a unha academia ou teñas un profesor particular", opina López, que recorda a importancia tamén dos números en graos superiores de Formación Profesional. "É inimaxinable estudar Comercio Exterior ou Finanzas, dous dos módulos máis demandados, sen dar matemáticas en bacharelato".
Á decana da Autónoma gustaríalle tamén que Economía e Economía da Empresa -materias optativas no bacharelato de sociais- se ofertasen tamén no científico. "Aos alumnos nunca lles vai vir mal como cidadáns. Viuse, coa crise, que se necesita,". Por optar a estas materias moitos estudantes, que teñen claro o seu desexo de cursar un grao de Económicas, renuncian a unha mellor formación matemática no bacharelato científico. "Unha pena".
"É difícil imaxinar que un alumno que queira estudar Económicas non a elixa ou que un instituto non a ofreza", afirmaba o pasado venres o senador popular Luis Peral, pero o seu grupo xa traballaba a emenda. A nova lei educativa será aprobada mañá no Congreso.
"Aos 16 anos é normal que un rapaz non saiba que quere estudar logo. Por iso hai que deixalos liberdade, pero arbitralos un camiño, como acontecía antes," razoa Ana López, decana de Económicas na Universidade Autónoma de Madrid. Na súa facultade detectaron que os alumnos que proveñen dun bachillerado científico, a minoría, teñen unha base matemática moito máis sólida que o resto. Por iso animan o resto dos estudantes a que acudan a un "curso cero" expreso dunha semana en setembro para intentar que o nivel sexa homoxéneo. "É imposible aprobar Microecomía, Macroeconomía ou Estatística por moito que te apuntamentos a unha academia ou teñas un profesor particular", opina López, que recorda a importancia tamén dos números en graos superiores de Formación Profesional. "É inimaxinable estudar Comercio Exterior ou Finanzas, dous dos módulos máis demandados, sen dar matemáticas en bacharelato".
Á decana da Autónoma gustaríalle tamén que Economía e Economía da Empresa -materias optativas no bacharelato de sociais- se ofertasen tamén no científico. "Aos alumnos nunca lles vai vir mal como cidadáns. Viuse, coa crise, que se necesita,". Por optar a estas materias moitos estudantes, que teñen claro o seu desexo de cursar un grao de Económicas, renuncian a unha mellor formación matemática no bacharelato científico. "Unha pena".
miércoles, 13 de noviembre de 2013
"Twitter e Facebook non vivirán para sempre"
Cando Odeo, unha pequena empresa de San Francisco dedicada ás gravacións de audio, comezaba a perder a batalla fronte a iTunes os membros da empresa decidiron dar un golpe de leme. Dunha pequena idea escrita nun pano da mesa fixeron unha realidade acaba de saír á bolsa, Twitter.
Evan Henshaw-Plath (Berkley, 1977) foi o encargado de converter ese esbozo a boli nunha forma de comunicación para máis de 200 millóns de persoas. Foi o director técnico e primeiro empregado do paxaro azul. Un ano despois decidiu deixalo. A base de usuarios era pequena e non eran demasiado activos.
Hoxe está en Neo, tamén como director técnico, unha organización dedicada a cambiar procesos en empresas e implantar tecnoloxía baseada na web cuxo conselleiro delegato é Joi Ito, coñecido líder en Internet e director do MediaLab do MIT.
Fala un español máis que correcto, con acento do Río da Prata. A súa muller, tamén traballadora de Odeo, uruguaia, é a culpable. Pasaron alí un ano, aínda que España lle cativaba, optaron por Montevideo: "A vida pode ser caprichosa. Queriamos vir aquí pero estaba embarazada e o noso desexo era dar a luz na casa. Non encontramos xeito de que unha parteira o fixese en España, pero en Uruguai si". Agora volveu para asistir ás Xornadas de Mentes Brillantes, do Teatro Circo Price de Madrid.
Por desfacerse da súa parte da empresa, Henshaw-Plath cobrou 7.000 dólares. Twitter xa é unha multinacional que obtén ingresos a partir da publicidade en tuits promovidos, trending topics de pagamento ou dando acceso público a Microsoft, Google e empresas de anuncios que queren coñecer mellor o comportamento da súa audiencia. O 14 de novembro comezará a vender en España tuitspromovidos con segmentación por pobos.
Pregunta. Como viviu as orixes de Twitter?
Resposta. Agora mesmo síntome moi raro ao recordalo. Nin Odeo, ninTwitter eran ferramentas que fosen a cambiar o mundo. Acababamos de saír dunha burbulla e aínda se pensaba en pequeno. Sempre o apoiei, pero renunciei. Agora é algo que está presente en todo. .
P. Pensou que chegaría a ser tan grande?
R. Nooooo, parecíame imposible que puidese ter máis de 100.000 usuarios. Eu creo que Twitter ten aspecto moi geekie (seguidores da tecnoloxía), como era Google Reader ou como FourSquare… Cousas útiles, pero non masivas. O feito de ter os seus propios códigos, non me parecía para todo o mundo. Facer unha plataforma para bloggerse tolos de Internet non parecía unha grande idea.
P. Como foi a súa saída?
R. Estaba esgotado. Xa non podía máis. Era o momento de irse.Twitter tiña tres meses. Parecíame interesante, sen máis. O primeiro contrato que se fixo foi o meu. Recrutei a todos os enxeñeiros, creei a estrutura técnica e todos eses rolos. Levaba dous anos sen vacacións xa. Sentía que cumprira a miña misión.
P. Cre que ten moito máis recorrido?
R. Espero que si.
P. Que sente ao ver que saíu á bolsa?
R. É raro ter amigos millonarios, ricos, dun día para outro. Alégrame. Foi un proceso lento. Xa estaba canalizado, era cuestión de ter paciencia porque cando se puxo de moda estaba claro que ía pasar isto.
P. Puido ler xa o libro de Nick Bilton sobre Twitter?
R. Si. Fala demasiado de que me resgo os testículos. De feito, pono en varias ocasións. hai algunhas cousas, á marxe do persoal, que non me gustaron. A Crystal, que era a encargada de relación co cliente e soporte, que tivo un papel moi importante durante máis de seis anos, no libro só fáiselle referencia como unha posible amante ou noiva. Á única referencia feminina nos inicios de Twitter, onde tivo unha gran responsabilidade, minimízaselle como un obxecto e non como unha persoa, como unha profesional. Preséntase como un conto bonito, interesante, pero non me parece un libro técnico, senón de relacións humanas. É como un licuado da verdadeira historia. Uniu todas as froitas, quedoulle suave, rico para tomalo, pero non é o mesmo.
P. Entrevistárono para o libro?
R. Hai un ano e medio moitos dos membros iniciais recibimos a chamada do xornalista. Debatiamos se debiamos falar ou non con el, ou que dicirlle ou que non... Pero a maioría fómonos. Do equipo inicial, Crystal, o suposto obxecto sexual, é a que máis tempo quedou.
P. Segue tendo relación cos fundadores?
R. Cuns máis que con outros. Noah Glass, que é o cuarto cofundador, está enfadado e desaparecido. Fixéronlle irse de Twittere é o grande esquecido. Non quere falar con ninguén, nin prensa, nin nada. Para facerlle chegar unha mensaxe, teño que recorrer aRay McClure, a outro do equipo inicial e a el fai de enlace. Houbo unha época na que Jack (Dorsey) tampouco quería saber de ninguén, pero vexo que xa non ten problema. É tan sinxelo como que as vidas, en sete anos se separaron. Se nos encontramos, pois tomamos un café.
P. Considera que as redes sociais son unha moda pasaxeira?
R. Creo que nin Twitter nin Facebook durarán para sempre. Pero non porque o fagan mal, senón polas propias dinámicas humanas. Son espazos sociais. Como pasa cos barrios, os locais, todo pasa... Outra cousa é os 'social media' como medios en si, á marxe de marcas. Iso si é relevante e seguirá, pero con novos actores.
P. Vai de startup en startup, que o atrae destas empresas?
R. Creo que ten que ver cos meus estudos. Cando estudaba Física na Universidade descubrín que me demoraba 10 anos para facer algo novo e profundo. E que cando cumprise 30 anos tería que estudar toda a miña vida e, como moito, chegar a profesor. O florecer que vivía, e vive, Internet, fíxome ver que podería facer algo relevante, con impacto, moito máis rápido.
P. Que tipo de tecnoloxías van marcar o futuro?
R. Creo que hai varias liñas. O Internet das Cousas, con comunicación entre dispositivos intelixentes, van ter que dicir moito. As aplicacións tamén van ser moi importantes. É un campo florecente. Os lentes de Google e outro proxectos de roupa intelixente van darnos moitas sorpresas. Tamén temos o debate pendente da estrutura da Rede, quen a controla, como é...
P. O impacto será real?
R. Si, seguro. O software vai cambiar o mundo. Cada aspecto da economía estase a modificar e mellora. Cada negocio é suplantado por outro mellor feito a través de Internet. Os medios de comunicación, coas súas perdas, están a perder a guerra do software. Non é outra cousa.
Evan Henshaw-Plath, primeiro empregado de Twitter.
Evan Henshaw-Plath (Berkley, 1977) foi o encargado de converter ese esbozo a boli nunha forma de comunicación para máis de 200 millóns de persoas. Foi o director técnico e primeiro empregado do paxaro azul. Un ano despois decidiu deixalo. A base de usuarios era pequena e non eran demasiado activos.
Hoxe está en Neo, tamén como director técnico, unha organización dedicada a cambiar procesos en empresas e implantar tecnoloxía baseada na web cuxo conselleiro delegato é Joi Ito, coñecido líder en Internet e director do MediaLab do MIT.
Fala un español máis que correcto, con acento do Río da Prata. A súa muller, tamén traballadora de Odeo, uruguaia, é a culpable. Pasaron alí un ano, aínda que España lle cativaba, optaron por Montevideo: "A vida pode ser caprichosa. Queriamos vir aquí pero estaba embarazada e o noso desexo era dar a luz na casa. Non encontramos xeito de que unha parteira o fixese en España, pero en Uruguai si". Agora volveu para asistir ás Xornadas de Mentes Brillantes, do Teatro Circo Price de Madrid.
Por desfacerse da súa parte da empresa, Henshaw-Plath cobrou 7.000 dólares. Twitter xa é unha multinacional que obtén ingresos a partir da publicidade en tuits promovidos, trending topics de pagamento ou dando acceso público a Microsoft, Google e empresas de anuncios que queren coñecer mellor o comportamento da súa audiencia. O 14 de novembro comezará a vender en España tuitspromovidos con segmentación por pobos.
Pregunta. Como viviu as orixes de Twitter?
Resposta. Agora mesmo síntome moi raro ao recordalo. Nin Odeo, ninTwitter eran ferramentas que fosen a cambiar o mundo. Acababamos de saír dunha burbulla e aínda se pensaba en pequeno. Sempre o apoiei, pero renunciei. Agora é algo que está presente en todo. .
P. Pensou que chegaría a ser tan grande?
R. Nooooo, parecíame imposible que puidese ter máis de 100.000 usuarios. Eu creo que Twitter ten aspecto moi geekie (seguidores da tecnoloxía), como era Google Reader ou como FourSquare… Cousas útiles, pero non masivas. O feito de ter os seus propios códigos, non me parecía para todo o mundo. Facer unha plataforma para bloggerse tolos de Internet non parecía unha grande idea.
P. Como foi a súa saída?
R. Estaba esgotado. Xa non podía máis. Era o momento de irse.Twitter tiña tres meses. Parecíame interesante, sen máis. O primeiro contrato que se fixo foi o meu. Recrutei a todos os enxeñeiros, creei a estrutura técnica e todos eses rolos. Levaba dous anos sen vacacións xa. Sentía que cumprira a miña misión.
P. Cre que ten moito máis recorrido?
R. Espero que si.
P. Que sente ao ver que saíu á bolsa?
R. É raro ter amigos millonarios, ricos, dun día para outro. Alégrame. Foi un proceso lento. Xa estaba canalizado, era cuestión de ter paciencia porque cando se puxo de moda estaba claro que ía pasar isto.
P. Puido ler xa o libro de Nick Bilton sobre Twitter?
R. Si. Fala demasiado de que me resgo os testículos. De feito, pono en varias ocasións. hai algunhas cousas, á marxe do persoal, que non me gustaron. A Crystal, que era a encargada de relación co cliente e soporte, que tivo un papel moi importante durante máis de seis anos, no libro só fáiselle referencia como unha posible amante ou noiva. Á única referencia feminina nos inicios de Twitter, onde tivo unha gran responsabilidade, minimízaselle como un obxecto e non como unha persoa, como unha profesional. Preséntase como un conto bonito, interesante, pero non me parece un libro técnico, senón de relacións humanas. É como un licuado da verdadeira historia. Uniu todas as froitas, quedoulle suave, rico para tomalo, pero non é o mesmo.
P. Entrevistárono para o libro?
R. Hai un ano e medio moitos dos membros iniciais recibimos a chamada do xornalista. Debatiamos se debiamos falar ou non con el, ou que dicirlle ou que non... Pero a maioría fómonos. Do equipo inicial, Crystal, o suposto obxecto sexual, é a que máis tempo quedou.
P. Segue tendo relación cos fundadores?
R. Cuns máis que con outros. Noah Glass, que é o cuarto cofundador, está enfadado e desaparecido. Fixéronlle irse de Twittere é o grande esquecido. Non quere falar con ninguén, nin prensa, nin nada. Para facerlle chegar unha mensaxe, teño que recorrer aRay McClure, a outro do equipo inicial e a el fai de enlace. Houbo unha época na que Jack (Dorsey) tampouco quería saber de ninguén, pero vexo que xa non ten problema. É tan sinxelo como que as vidas, en sete anos se separaron. Se nos encontramos, pois tomamos un café.
P. Considera que as redes sociais son unha moda pasaxeira?
R. Creo que nin Twitter nin Facebook durarán para sempre. Pero non porque o fagan mal, senón polas propias dinámicas humanas. Son espazos sociais. Como pasa cos barrios, os locais, todo pasa... Outra cousa é os 'social media' como medios en si, á marxe de marcas. Iso si é relevante e seguirá, pero con novos actores.
P. Vai de startup en startup, que o atrae destas empresas?
R. Creo que ten que ver cos meus estudos. Cando estudaba Física na Universidade descubrín que me demoraba 10 anos para facer algo novo e profundo. E que cando cumprise 30 anos tería que estudar toda a miña vida e, como moito, chegar a profesor. O florecer que vivía, e vive, Internet, fíxome ver que podería facer algo relevante, con impacto, moito máis rápido.
P. Que tipo de tecnoloxías van marcar o futuro?
R. Creo que hai varias liñas. O Internet das Cousas, con comunicación entre dispositivos intelixentes, van ter que dicir moito. As aplicacións tamén van ser moi importantes. É un campo florecente. Os lentes de Google e outro proxectos de roupa intelixente van darnos moitas sorpresas. Tamén temos o debate pendente da estrutura da Rede, quen a controla, como é...
P. O impacto será real?
R. Si, seguro. O software vai cambiar o mundo. Cada aspecto da economía estase a modificar e mellora. Cada negocio é suplantado por outro mellor feito a través de Internet. Os medios de comunicación, coas súas perdas, están a perder a guerra do software. Non é outra cousa.
Sabías que podería haber unha relación entre Blancanieves, Turing e Apple?
A mazá mordida que representa á compañía Apple é un dos logos máis coñecidos dende hai máis de dúas décadas. A súa orixe é polémica despois de contribuír a iso a ambigüidade mostrada sempre sobre o asunto polo principal protagonista da empresa: o propioSteve Jobs. Tamén é indiscutible que o primeiro logotipo de Apple, moi feo e efémero, representaba Newton apoiado nunha árbore da que pendía unha mazá iluminada a punto de caer e revelarlle a lei de gravitación universal. As primeiras interpretacións do logo actual baseábanse no Genésis e as súas referencias á mazá mordida da sabedoría. Non obstante, a interpretación máis apropiada e quizais correcta sexa a que se basea na morte de Alan Turing.
Un dos pioneiros da computación moderna, Alan Turing, foi un matemático excepcional e un grande atleta. Aínda que as súas achegas á lóxica matemática e aos algoritmos de cálculo foron o máis importante da súa obra, a súa achega máis coñecida foi a de colaborar en desentrañar as claves do funcionamento da máquina codificadora dos nazis, Enigma. O infausto do seu destino comezou en 1952 cando a policía o detivo acusado de manter relacións homosexuais cun mozo de dezanove anos. Turing denunciara ao rapaz por roubo e a policía descubriu nas súas indagacións a relación homosexual, entón delito grave. A Turing déronlle a elixir entre a prisión ou a castración química con estróxenos. Elixiu isto último e o desenvolvemento de glándulas mamarias entre outros efectos infernais, conducírono ao suicidio. A forma que elixiu foi, inspirado no conto de Blancanieves, morder unha mazá envelenada con cianuro potásico. Tiña 41 anos.
Antes que a mazá monocolor mordida da actualidade, o logo deApple estaba recheo por bandas multicolores, o cal tamén se interpreta como un aceno ao símbolo gay.
Un dos pioneiros da computación moderna, Alan Turing, foi un matemático excepcional e un grande atleta. Aínda que as súas achegas á lóxica matemática e aos algoritmos de cálculo foron o máis importante da súa obra, a súa achega máis coñecida foi a de colaborar en desentrañar as claves do funcionamento da máquina codificadora dos nazis, Enigma. O infausto do seu destino comezou en 1952 cando a policía o detivo acusado de manter relacións homosexuais cun mozo de dezanove anos. Turing denunciara ao rapaz por roubo e a policía descubriu nas súas indagacións a relación homosexual, entón delito grave. A Turing déronlle a elixir entre a prisión ou a castración química con estróxenos. Elixiu isto último e o desenvolvemento de glándulas mamarias entre outros efectos infernais, conducírono ao suicidio. A forma que elixiu foi, inspirado no conto de Blancanieves, morder unha mazá envelenada con cianuro potásico. Tiña 41 anos.
Antes que a mazá monocolor mordida da actualidade, o logo deApple estaba recheo por bandas multicolores, o cal tamén se interpreta como un aceno ao símbolo gay.
miércoles, 30 de octubre de 2013
Suscribirse a:
Entradas (Atom)